Ćwiczenia – nadpobudliwość ruchowa

by

ZALECENIA DOMOWE

 NADPOBUDLIWOŚĆ RUCHOWA  – ĆWICZENIA

 Przykłady ćwiczeń wyciszających:

Dostarczanie wrażeń czucia głębokiego (propriocepcji):

  • Masaże uciskowe: dobrym sposobem na uspokojenie oraz poprawienie czucia całego ciała jest masowanie ciała ciężkimi przedmiotami (np. piłką). Masaż możemy również wykonać makaronem piankowym lub wałkiem kuchennym z wyczuciem dociskając ciało dziecka. Należy zaobserwować, jak mocnego ucisku potrzebuje dziecko. Makaron piankowy możemy również wykorzystać by oklepać i opukać ciało dziecka. Używając ciężkiej piłki możemy zagrać w kręgle lub wykorzystać ją do innych znanych nam zabaw z piłką.
  • Mocniejsze wycieranie dziecka różnymi preferowanymi przez niego fakturami (nogi, ręce, plecy). Taki masaż możemy również zastosować podczas kąpieli
  • Makaron piankowy możemy użyć jako miecza do walki. Dodatkowo, aby rozładować napięcie i negatywne emocje dziecko może uderzać nim o podłogę. Ściskanie gumowych piłek, gniotków nie dość, że zorganizuje zachowanie dziecka, to dodatkowo poprawi pracę dłoni. Dostarczenie odpowiednich bodźców sensorycznych do układu nerwowego odbywa się również poprzez podskoki (góra/dół), mogą to być podskoki na piłce, trampolinie lub po prostu na podłodze
  • Zabawa w „Naleśnika” – zawijanie dziecka w matę, koc, karimaty lub folie bąbelkowe – polega na ciasnym zawijaniu dziecka w kołdrę (głowa dziecka pozostaje na zewnątrz). Po zawinięciu można dziecko „docisnąć” i pomasować przez kołdrę. Następnie dziecko ma za zadanie wydostać się jak dżem z naleśnika
  • Zabawa w „Posąg”, gdzie dziecko przyjmuje określoną pozę, a rodzic próbuje zburzyć lub przesunąć posąg
  • Zabawa w „Paczkę”, w której dziecko leżąc na plecach lub siedząc między nogami rodzica, obejmuje rękoma swoje nogi tworząc „paczkę”. Zadaniem rodzica jest ją rozpakować
  • Dużo radości dzieciom sprawia zabawa w „Ośmiornicę”, w której dziecko swoimi mackami przysysa się do podłogi lub do ściany, a rodzic musi poradzić sobie z jej mocnymi przyssawkami – w tej zabawie dobrze też zamienić się rolami
  • Zachęcamy dziecko do przenoszenia, przepychania cięższych rzeczy, dziecko siedzi wraz z rodzicem na podłodze, do koszyka z zabawkami mocujemy linkę i przyciągamy koszyk wypełniony dowolnymi przedmiotami, później możemy go odepchnąć
  • Mocniejsze przytulenie dziecka (niedźwiedzi uścisk)
  • Baraszkowanie, toczenie się, przewracanie na poduchy, materac
  • Bitwa na poduszki, przygotowujemy poduszki różnej wielkości, ciężkości z różnych materiałów, dziecko, rodzic trzyma poduszkę oburącz i poklepujemy się nią po wybranych częściach ciała kolana, plecy, dłonie itp. Nazywamy uderzane części ciała
  • Chodzenie, czworakowanie, podskakiwanie po kocyku pod którym umieszczamy różne maskotki, mogą wydawać dźwięki, dziecko może zgadywać kto to? (wcześniej możemy pokazać dziecku co chowamy pod koc)
  • Odpychanie oburącz dużej piłki, uderzanie w piłkę rękoma, ugniatanie jej różnymi częściami ciała (rodzic podaje nazwę, to jest ręka itp.)
  • Kilka krzeseł stawiamy jedno za drugim i przykrywamy kocem, powstaje tunel, dziecko przeciska się przez niego
  • Zabawa bandażem, zawijamy dziecko bandażem elastycznym, zabawa w mumię, możemy zawijać pojedyncze części ciała ręce, nogi, dziecko usiłuje się samo rozwiązać.

 Można również zastosować kołdrę obciążeniową i kamizelkę.

Przed zastosowaniem dociążonych przedmiotów powinniśmy pamiętać o przeciwwskazaniach zdrowotnych, wśród których są m.in.: problemy kardiologiczne, zaburzenia pracy układu oddechowego, epilepsja, nadciśnienie, problemy skórne, w tym niektóre alergie skórne oraz zaburzenia krążenia. Istotnym czynnikiem doboru kołderek obciążeniowych jest również „wyjściowe” napięcie mięśniowe dziecka.

  • Kołdra obciążeniowa (10% wagi dziecka + 0,5kg) stosowana na noc początkowo przez 30 min. w głębokim śnie, jeśli dziecko dobrze toleruje to stopniowo wydłużać czas do godziny.
  • Kamizelka powinna być dopasowana do dziecka, leżąc na ramionach oraz jego plecach. Nie powinna zwisać lub zsuwać się z ramion. Ciężar powinien być rozłożony równomiernie, taka sama waga powinna być zarówno w jednej, jak i w drugiej kieszeni. Waga powinna być indywidualnie dopasowana do dziecka. Jeanne Sangirardi Ganz w swojej książce „Sensory Integration Strategies for Parents” wspomina o ogólnej zasadzie mówiącej, iż nie powinno to być więcej niż 5 % wagi dziecka. Dziecko powinno spędzić w kamizelce nie więcej niż 20 do 30 minut, następnie zaleca się przerwę, trwającą od godziny do dwóch. Po tym czasie dziecko może ponownie mieć na sobie kamizelkę przez 20-30 minut. Osoby z problemami kardiologicznymi, ciężką skoliozą, deformacjami stawów nie powinny korzystać z kamizelki.